Νεκροταφείο…
Πράσινο νεκροταφείο.
Φτου, φτου στον κόρφο μας. Μακριά από εμάς.
Μπαίνουμε στο στέκι μας. Τέσσερις αμίλητοι σε έναν κύκλο. Κεφάλια κάτω. Δύο πικρούς καφέδες ο καθένας. Ούτε γεια δεν μας είπαν. Έκαναν πως δεν μας είδαν. Τι συζητούσαν όλη την ώρα; Την… Μυρτώ.
Ο μοναδικός που μας χαιρέτησε με ένα χαμόγελο από τα Πατήσια έως το Φάληρο ήταν ο Παναγιώτης. Μόνο που τα μάτια του ήταν πρησμένα. Από τα γέλια. Γέλια μέχρι δακρίων. Έσκασε στα γέλια ο άνθρωπος στο μαγαζί του με τους καλύτερους πελάτες του.
Τώρα ετοιμάζεται για την αυριανή κηδεία.